Naar Belgie geraken we doorgaans maar één keer per jaar, maar de Tsjechische kant van onze familie valt de eer helaas niet vaker. Het is weer meer dan een jaar geleden dat we nog eens in mijn geboortestadje Lanškroun aan de voet van het Orlicke gebergte zijn belandt.

Het was fijn te zien dat mijn oma die dit jaar 85 werd desondanks haar gezondheidstoestand er nog steeds vrolijk uitzag. Ze kon echt genieten van Julie erbij. Het was voor haar ook een plezante uitstap om van haar seniorentehuis mee naar de stad te gaan. Haar “koets” kreeg een knappe koetsier en op naar een terras!

De grootste attractie in Lanškroun was deze keer het nieuwe hondje van Petruška, mijn nichtje. Hij luistert (soms) naar de naam Bendži, maar zoals we hebben mogen getuigen, luistert vooral niet op de hondenschool. Hij deed ons dus denken aan onze eigen kindjes, die ook alleen reageren mocht er een snoepje uit een zak getoverd worden, en zelfs dat is geen garantie…

Bendži had niet zo veel zin om naast het been te lopen, maar wel om naast het been te liggen onderweg in de auto naar een uitstap. Het doel werd Suchý vrch (oftewel Droge berg), met 995 meter en een uitkijktoren een leuk startpunt om de streek te verkennen. Trouwens, hoe meer uitstapjes, hoe dapperder Luc wordt om zijn hoogtevrees te bedrukken.