Er rust een oeroude vloek op de familienaam van de Le Lièvres. Of waren het soms Lelièvres? Awel, straks misschien zelfs Le Lievres. Één naam en zoveel verschillen. De oorspronkelijk Lelièvres uit Calais werden zowat honderd of meer jaar geleden in de Limburg per abuus Le Lièvres hernoemd. En nu mag zelfs het accent grave de geschiedenis ingaan, tenminste als het afhangt van de Tsjechische ambtenaren.
Toen we in 
2000 in het Tsjechische kasteel Sychrov trouwden, heeft de ambtenaar van de burgerlijke stand een trouwakte opgesteld waarin wij overeen moesten komen welke achternaam onze nakomenlingen zouden dragen. Ik had er weinig op gelet dat Luc zijn achternaam toen al verbijsterd werd naar Le Lievre zonder accent. Het maakte zo weinig uit, we woonden toch in Belgie en daar wisten ze wel hoe de naam goed geschreven moest worden. Toen Louisa en Amélie in Belgie geboren waren, had ik voor hen ook een Tsjechische geboorteakte en een staatsburgerschapsbewijs aangevraagd. De achternaam zonder accent vermeenigvuldidge zich op al die documenten, maar och ja, dat maakte zo weinig uit, we woonden toch in Belgie…
Awel, nu is ons laatste kapoetje geboren, in Tsjechie, en als vanzelfsprekend krijgt ze de achternaam die op de Tsjechische trouweakte geschreven staat: Le Lievre zonder accent. Logisch. Maar ouwei, deze keer zijn het de Belgen die dwars liggen! Als Luc Julie aan gaat geven bij de ambassade wordt hem duidelijk gemaakt dat ook als zijn naam de accent wel draagt en hij onder deze achternaam bij de ambassade gekend is, Julie zal ingeschreven worden onder de achternaam die op haar Tsjechische geboorteakte staat, zonder pardon, en dus zonder accent… De de familieeer van Luc begint zware klappen te krijgen…
Dus gaan we naar de oeroorzaak: de trouwakte. Ik leg het uit aan de burgerlijke ambtenaar van Sychrov en binnen een paar dagen zie ik onze oude trouwakte omgewisseld naar een nieuwe MET het accent grave. Prima. Bel ik de gemeente waar Julie geboren is of ze het ook willen aanpassen. Dat willen die wel. Prima. Dus Julie is nu in orde. Maar Louisa en Amélie lopen hier nog rond zonder accent, dus dat misschien ook in ene keer aanpassen. Bel ik dus naar Brno, waar de burgerlijke stand voor kinderen geboren in het buitenland zetelt en leg ik het uit. Binnen een paar dagen heb ik een antwoord – maar ene dat ik liever niet had gehad. Blijkt dat per regeringsrichtlijn nummer XY alle vreemde accenten herleid worden naar de basis letter. Een è word dus gewoonweg een e. Zonder genade. Dus de ambtenaar van de burgerlijke stand gaat de aktes van Louisa en Amélie niet aanpassen. 
En omdat het om een heel ijverige ambtenaar gaat, belt ze dus ook de gemeenten Sychrov en Praag om ze te verwittigen dat door ons verzoek in te willigen ze eigenlijk deze richtlijn over het hoofd hadden gezien en dat het allemaal terug naar af moet. Zonder accent. Allemaal. Iedereen. Absurd toch? Ik leg haar uit dat Louisa, Amélie en Luc in Belgie de achternaam met het accent dragen, maar dat als het op Julie haar geboorteakte niet verschijnt, de Belgen het er ook niet op gaan zetten en dat dus Julie een andere achternaam in Belgie gaat dragen dan haar zusters en papa. Pech is dat, zegt de ambtenaar meelijdend, ze begrijpt best dat het frustrerend is maar een richtlijn is een richtlijn. Geen vreemde accenten in het Tsjechisch. Misschien moet ik mij wenden tot de ombudsman, suggereert ze. Voordat ik erover na kan denken, rinkelt de telefoon. 
De madame van Sychrov belt, dat ze een fout heeft begaan, dat ze erop werd verwittigd door die madame van Brno en wil ik aub spoedig de aangepaste trouwakte terugsturen dat ze het terug om kan zetten naar de achternaam zonder accent. Ik zit dwars. Onder druk beloof ik dat ik er over na ga denken. Heb wel niet gezegd hoe lang. Ik denk dus nog steeds na…. en de familieeer blijft voorlopig gered 🙂
Met 8,150 kg op nog geen 5 maanden leeftijd mogen jullie mij gerust een reuske noemen, lieve mensen! En pourtant eet ik niet zo bijzonder veel, rond de 160-180 cc per keer, zowat 5 a 6 keren per dag, dat is nu niet echt om te klagen, heh? En ok, de laatste paar weken deed ik een beetje moeilijk (lees: durfde ik na maandenlang doorslapen af en toe eens te reclameren voor een nachtvoeding en die oude sukkels van mij zijn er helemaal van streek van, allez zeg!), maar nu we in de bergen zijn slaap ik weer als een roos. Tsja, mama, die is nu net uit haar harnas en nog niet helemaal op krachten, dus die heeft het er soms moeilijk mee om me op te tillen, zeker als ik me een beetje verzet en begin te wroeten. Maar in het algemeen zou ik zeggen dat het met mij wel meevalt hoor! Ik laat de menskes gewoon rustig van hun vakantie genieten, lig tevreden in mijn koets naar de bomen te kijken en vooral te slapen als het zo lekker op en af waggelt… Oh ja, om niet te vergeten – ik kan al tuimelen! In ene flip van de rug op de buik in dezelfde vlotte beweging nog een keer op mijn rug. Van acrobatie gesproken!
