Toen we de vlucht van Oma en Bompa op 13 mei hadden gepland, wisten we nog niet hoe erg te pas hun bezoek zou komen. Geen twee weken ervoor heb ik mijn rug gebroken en lag plat in bed terwijl mijn familie en vrienden om de beurt bij ons voor Julie zorgden.
We aarzelden nog of we oma en bompa in deze situatie moesten laten overkomen, of het niet teveel voor hen ging worden.
Maar ze wisten direct van aanpakken. Pa had al gauw de weg naar school gevonden en heeft trouw de kinderen elke ochtend weggedaan en elke middag opgehaald en onderweg wat boodschappen gedaan. Ma hield het huishouden draaiend – afwassen, wassen, strijken, poetsen, niets was haar teveel. Het is ongelooflijk hoeveel energie onze oma wist bijeen te krijgen op haar leeftijd! En ze was zelfs bereid om nog twee weken langer te blijven dan oorspronkelijk gepland.
Het liefst zorgde ze natuurlijk voor Julietje. Op haar malse buik kwam Julie altijd zo lekker tot rust. En ze moest nóóit wenen want oma was altijd in de buurt om haar te sussen.
Tegen eind mei/begin juni begon ik terug op mijn benen te staan en wat stapjes te zetten. En dat was goed ook omdat er zoveel te doen was!
Op de kleuterschool van Louisa en Amélie hadden ze een jaarlijks kampvuur feest met een tentoonstelling van de keramiekwerkjes van de kinderen.
En op de verschillende eilanden in de stad was het Bambiriada, een festival van kinderorganisaties die van alles klaarzetten om de kleinmannen te laten amuseren: van boogschieten tot bootje varen op de Vltava rivier, middeleeuws vechten en indianen spelen. Oma wou nooit mee, ze wou liever rustig met Julie thuis blijven, maar Bompa ging altijd graag op stap.
Maar het allerlaatste weekend van hun bijna zes weken lang verblijf bij ons hebben we oma toch naar de stad kunnen lokken. Het was een prachtige dag om een tochtje met een boot te maken en tegen de avond lekker op een gezellig teras op de oever een hapje te gaan eten. 
Voor mij was dit een heuse uitstap, ik schoof al liggend van de ene bank onderweg naar de andere, maar gelukkig hadden ze overal gebrip, in de boot en in het restaurant hebben ze me zelfs laten liggen toen mijn rug me niet meer kon dragen.
Het was een hele fijne tijd met Oma en Bompa bij ons, zonder hun hulp zou het allemaal veel moeilijker zijn geweest.
DANK JE WEL LIEVE OMA EN BOMPA!!!
Voor meer foto´s klik hier
Zijn naam is Petřík, het is haar neef en hij is net twee jaar oud. En hij weet van aanpakken. Amper lag Julie in haar wiebelstoeltje in Bezdědice of Petřík kwam aangelopen met de dringende boodschap: “Melkje drinken!” Hij pakte de fles van mijn handen en begon Julie heel zorgvuldig te voeden.
Toen het op de groentepap aankwam, kwam hij handen te kort, dus schoot Amélie ook ter hulp – om de beurt een teugje melk en een lepelje pap, zo moet dat Julie!
