Het was een prachtige dag. De hemel was blauw en de zon straalde zomerse warmte uit. Louisa was al vroeg wakker, maar zenuwachtig leek ze niet. (Ik denk dat ik meer kriebels in de buik had dan zij.) Ze trok de prachtige jurk van tante Ouliana aan en leek ineens zo groot en volwassen en tegelijk zo klein in de monstergrote boekentas waarin ze leek te zweven.

De hele familie heeft haar op haar eerste schooldag vergezeld, ook babi en děda. De verwelkomming op de school was prachtig. Een muziektrio nodigde al van ver de af en toe nog wat aarzelende kindjes uit om dichterbij te komen en de schooldirecteur heeft een mooie toespraak gehouden.

Nadien mochten de Tijgers (T-igři), de Snoeken (Š-tiky) en de Marsmannetjes (“U-foni”) kennis maken met hun klaslokaal. Op deze school noemen namelijk de verschillende klassen niet 1.A, 2.B of 3.C zoals anders de gewoonte is. Hier heeft elke klas een bepaalde letter  en ze krijgen een naam die met die letter begint. En zo is er dus maar één klas “U”, zoals “ufoni”, marsmannetjes, en dat is Louisa haar klas. 1U. 

De marsmannetjes vlogen er rap in. Hun klaslokaal is op de eerste verdieping, met een uitzicht op de mooie tuin. De marsmannetjes stroomden de klas in, in de kielzog van de juf Hana Malečková die er duidelijk zin in had. Want nauwelijk heeft ze de kinderen toegelicht waar de naam van hun klas vandaan komt, of er viel iets van de hemel. Een reuzegrote zak hing aan een touw langs de buitenkant van de vensters. Met een bericht van de echte Marsmannetjes uiteraard. En met groene petten, opdat ze elkaar op de aarde en omstreken gemakkelijk zouden kunnen vinden. Hoe slim van de Marsmannetjes! Want volgende week gaat de klas op uitstap en dan komen de groene, onevenaarbare petten goed van pas!

Het is al zo ver – volgend jaar gaat Louisa naar het eerste leerjaar. Hier in Tsjechie is het een grote stap – je verlaat je vertrouwde kleuterschooltje en schrijf je in in een andere instelling – de lage school.

Het was een moeilijke keuze om te maken. De school die het dichtste bij ons huis ligt, én onderweg naar de kleuterschool waar Amélie nog twee jaar naar toe zal gaan, heeft hier in de omgeving niet de beste reputatie. Wat verderop, maar in de compleet andere richting, ligt een mooie school die ons beviel maar waar geen vriendinnetjes van Louisa naar toe zullen gaan. Een pijnlijke keuze dus, want als het van haar zou afhangen gaat ze het liefst met haar boezemvriendinnetje Eliška mee. Maar we dachten dat die andere school toch stukken beter was.

Bij de inschrijving wachtte ons een hele sympatieke juf toe. Ze wou horen en zien hoe Louisa zich kan uitdrukken, wat ze allemaal al kan en weet en of ze rijp genoeg is om naar school te gaan. Louisatje  besloot echter om zich van haar schichtigste kant te laten zien – en vooral niet laten horen… Op de vraag “Hoe heet je” reageerde ze door naar het plafond te kijken, gevraagd naar hoe oud ze was bestudeerde ze grondig de vloer en toen ze blanke blik gaf op de vraag hoe haar mama heeft kon Amélie het niet langer volhouden. “Allez Louisa, zeg het dan toch, anders zeg ik het wel, hoor!” ontplofte onze kleine kabouter verontwaardigd. Zó´n nederlaag  kon Louisa natuurlijk niet slikken en Amélie haar stunt laten afpakken, dus begon ze toch te antwoorden.

Vervolgens moest Louisa langs verschillende standjes om haar vaardigheden te bewijzen. Hand in hand ging Amélie overal mee en even leek het alsof we Amélie aan het inschrijven waren – ze gaf moedig antwoorden en dikwijls waren ze correct ook nog – toch een prestatie voor een kleuter die nog twee jaar in de kleuterklas zal blijven zitten!

Kleuren herkennen was geen probleem, vormen zoals een driehoek of een ovaal, dat scheen echter een uitdaging te zijn…

Maar toen het op plaatjes van boeken aankwam, hadden ons meisjes de juf uit het lood geslagen – in tegenstelling tot menige andere kinderen van hun leeftijd konden onze kabouters moeiteloos aan de hand van prentjes alle verhaaltjes herkennen. Dus kregen de ouders lof voor hun moeite die ze elke avond in het leeshoekje onder Louisa haar bed (met heel veel plezier) doen.

Tegen dat alle vragen beantwoord werden was Louisa helemaal ontdooid en zelfs opengebloeid. En vond de juf haar geschikt om volgend jaar met een nieuwe schooltas trots haar eerste stapjes in  het verplichte onderwijs te zetten.