Op vakantie gaan is een ding. Met vier en vier fietsen op vakantie gaan is al iets anders. Daar is dan nu ook nog ons Julietje bij.
Dus ook een fietskar en een wieg …. Dat ziet er dus ongeveer nu zo uit …
Vakantie of verhuis?
Leave a reply
Category Archives: vakantie
Allez papa … anders was het helemaal voor niets!
De dag begon iets minder. Radka voelde zich niet goed en had koude rillingen. Daarom heeft ze maar besloten om het vandaag maar in ‘t bed uit te zweten.
Uiteraard zijn wij niet op onze kamer blijven zitten met het mooie weer. Julie blijft bij mama, Louisa en Amelie gaan met papa de geplande wandeling doen. Allen op weg …
De planning van de dag was een combinatie van een paar aangeduide wandelingen, om de lengte toch enigzins te beperken. Eerst naar een stuwmeer, de “rode” wandeling volgen. Beiden; Louisa en Amelie, dus om ter eerste steeds op zoek naar de rode streep markeringen die de wandeling aanduiden. Deze boom, die paal, daar die steen, … “Ik had die eerst gezien!”, “NEE!, IK!”.
Aangekomen op de dam van het meer, zouden we terug gaan naar de auto en van daar een niewe wandeling volgen. Maar wat zien we, er loopt een gele wandeling naar dezelfde plaats waar we heen willen maar dan door de valei, laat ons die volgen want het lijkt een hele mooie weg (klein detail, wel een beetje langer :-)) … allen het eens over de verandering… op weg naar het volgende orientatiepunt, een hut … voor een ijsje! Nu de gele streepjes zoeken.
Aangekomen aan de kruising met de nieuwe rode die we moeten volgen is er een kleine hut waar we natuurlijk het lang verwachte ijsje aten. Nu door het bos naar boven, naar het doel van de dag … een uitkijktoren!
Voor de twee kabouters begon het toch een lange wandeling te worden. Door de geboorte van Julie en de gebroken rug van Radka hebben de spieren en krachten blijkbaar een beetje aan oefening verloren.
Louisa en Amelie besluiten dat “hun benen hen niet meer kunnen dragen”, dus hebben we de benen maar wat laten rusten en zijn ze op de armen verder gegaan … of toch eventjes.
We waren nu bijna aan ons doel, de uitkijktoren.
De toren op de wandeling van enkele dagen geleden was leuk geweest en was niet “moeilijk” om te beklimmen met mijn hoogtevrees, dus ik verwachtte dat het met deze ook zoiets zou zijn.
En maar uitkijken wanneer we de toren kunnen zien, want dan was het uiteraard niet meer ver. Maar door al die bomen en kronkelende weggetjes kon je natuurlijk niet ver kijken (daarom ook een uitkijktorens natuurlijk).
Plots staat de toren voor onze neus … en ik begon toch even te lachen …
Hoe zat dat ook weer met die hoogtevrees!? Louisa en Amelie hadden het beiden dadelijk begrepen toen ze de toren zagen en zeiden “Allez papa, anders hebben we heel de weg voor niets gewandeld!”
Dus, alle moed samegepakt en toch de toren omhoog. Eigenlijk viel het dus heel goed mee. Heel stevig en helemaal geen gewaggel, wat ik dus eigenlijk wel had verwacht. Naar beneden hadden de twee kabouters meer problemen dan ikzelf, want plots vonden ze het toch wel hoog om zo naar beneden te kijken dor de trap ….
Eind goed, al goed. Eens allen veilig beneden was het nog maar 20 minuutjes wandelen naar de auto. De tocht van in totaal bijna 12 Km zat er op, en die hebben die kleine beentjes (en armpjes) helemaal zelf gewandeld.
Goed gedaan kabouters!
Meet fotootjes in het fotoalbum.
Te voet en te fiets door Jizerské hory
Het is maar anderhalf uur rijden van Praag, maar het lijkt of je daarbij een imaginaire tijds- en geographische grens overschrijdt. Ineens is alles zo anders.
De serene heuvels bezaaid met geverfde gevels van minutieus onderhouden chalets, weien vol prachtige bloemen, bossen waar je niet zou verschieten om een beer tegen het lijf te lopen, bosbessen zo groot dat je er bijna over struikelt. 
Jizerské hory, in het Duits van aloud gekend als de Isergebirgen.
Eigenlijk lijkt het hier allemaal een beetje op mini-Bayern. Tot de tweede wereldsoorlog was dit een van de regio´s op het Tsjechische grondgebied waar eeuwenlang Duitstalingen hadden gewoond (Sudetenland). Hitler had de Tsjechische Duitsers toen als smoes gebruikt 
om aanspraak te maken op deze streek en in een mum van tijd in 1938 na het beruchte Munchen verdrag zowat een derde van de toenmalige Tsjechoslowakije ingepalmd, Isergebirge was er een deel van. Na zes jaar oorlogsellende en uiteindelijk het vreedesverdrag van 1945 werd de Duitstalige bevolking van deze contreien voorgoed verbannen, en is de streek stilletjes aan door de inheemse bevolking “gecoloniseerd” geworden.
Vandaag de dag is dit gebied vooral geliefd door fietsers en langlaufers. De bergen bevinden zich op een hoogte van rondom 1000 meter, maar 
eigenlijk zie je hier nauwelijks dat je zo hoog zijt – het is eerder een hooggeleden plateau met koddige uitkijktorens en kilometers geasfalteerde fiets- en wandelpaden.
De chalets-restaurants zijn oud en gezellig, het eten lekker en goedkoop en de mensen vriendelijk. En als bonus krijg je (tenminste dit jaar) een overvloed aan bosbessen. Je kunt er niet naast zien, je kunt er amper over stappen. Ze zijn reuzegroot en reuzelekker.
We zijn er met de fiets (Louisa en Amélie), te voet (Luc en ik) en in de koets (Julie) ingetrokken. De hut Nová Louka net boven Bedřichov is daar een uitstekende uitvalbasis voor.
Naar het gehucht Kristianov, ooit een welvarende glasmakerij was het een goede vier kilometer.
In Kristianov is vandaag niet veel overgebleven van de oude glasmakersglorie die allemal in de fik vloog op het einde na de 18de eeuw. Enkel de toenmalige taverne werd zorgvuldig gerenoveerd als een museum. Daar kan je een makette zien van het gehucht en verhalen horen van een meneer die er uitziet alsof hij het allemaal nog persoonlijk had meegemaakt.
De dag was bij Kristianov bijlange nog niet om. Onze kapoenen stond een grote helling te wachten. De kleine beentjes die maandenlang niet meer blootgesteld werden aan uitstapjes hadden het er moeilijk mee, dus moest papa-lift ingeschakeld worden. 
Maar ene keer de top bereikt was het gewoon kilometers en kilometers naar beneden bollen tussen het groen door.
Julie had er op den duur ook genoeg van om altijd maar te blijven liggen, dus moest papa-ezel ingeschakeld worden. 
Op het einde van de dag kwamen we terug bij Nová Louka waar Louisa en Amélie hun beloofde beloning kregen – evenveel pannenkoeken met slagroom, fruit en ijs dat ze konden eten.
Meer foto´s zijn in onze fotoalbum.
Keer u weer om, reuske reuske….
Met 8,150 kg op nog geen 5 maanden leeftijd mogen jullie mij gerust een reuske noemen, lieve mensen! En pourtant eet ik niet zo bijzonder veel, rond de 160-180 cc per keer, zowat 5 a 6 keren per dag, dat is nu niet echt om te klagen, heh? En ok, de laatste paar weken deed ik een beetje moeilijk (lees: durfde ik na maandenlang doorslapen af en toe eens te reclameren voor een nachtvoeding en die oude sukkels van mij zijn er helemaal van streek van, allez zeg!), maar nu we in de bergen zijn slaap ik weer als een roos. Tsja, mama, die is nu net uit haar harnas en nog niet helemaal op krachten, dus die heeft het er soms moeilijk mee om me op te tillen, zeker als ik me een beetje verzet en begin te wroeten. Maar in het algemeen zou ik zeggen dat het met mij wel meevalt hoor! Ik laat de menskes gewoon rustig van hun vakantie genieten, lig tevreden in mijn koets naar de bomen te kijken en vooral te slapen als het zo lekker op en af waggelt… Oh ja, om niet te vergeten – ik kan al tuimelen! In ene flip van de rug op de buik in dezelfde vlotte beweging nog een keer op mijn rug. Van acrobatie gesproken!
Nieuwjaar in de sneeuw.
Wat een gezellig idee Bie! Ga met zoveel mogelijk (Belgische) vrienden op een verlaten bergpas in een pension (hut) zitten om het nieuwe jaar 2009 te verwelkomen.
De uitgekozen plaats was Spindleruv Mlyn (ook Nederlandse website :-); gekend in Tsjechië zoals Knokke aan de Belgische kust; of is het de Vlaamse kust? 🙂
Er was gekozen om ver weg van alle drukte en toeristen te zijn,dus zijn we met z’n allen naar het pension (hut) Martinova bouda gegaan.Niet in de buurt van de skipistes maar het was dan ook niet echt de bedoeling een skivakantie te zijn. Er was wel een kleine piste met een lift op 1 km afstand.
En inderdaad, we hadden het niet echt zo snel verwacht, maar Louisa is dus in de laatste twee dagen helemaal alleen de piste op en neer gegaan. Amélie, heeft nog een beetje oefening nodig maar die is aardig onderweg.
6e verhuis in 6 jaar …
Hoi piepeloi,
We zijn verhuisd, alweer, en deze keer blijven we even plakken Op ons nieuw adres heeft ons leven ook een nieuwe, een meer positive wending genomen (of zo hopen wij De zomer was een beetje uitzichtloos, Luc bracht heel de maand juli op het werk, inclusief een paar nachten, Louisa was ziek en de luchttemperatuur wou niet onder de 30 dalen. Na een maandenlange hitte begon het eindelijk te regenen, uitgerekend op het moment dat we net op ons lang verwachte vakantie vetrokken waren. Een week in de bergen in het zuiden van Tsjechie heeft ongeacht de regendruppels toch deugd gedaan. Een aanrader voor alle fietsliefhebbers: ooit een legergebied waar gedurende 40 jaar geen mens mocht stappen, waar ze in de wilde natuur smalle asfaltpaden voor de tanks overal hebben aangelegd – dat is heden een ware fietsparadijs. Ons kindjes zagen het ook zitten, we stonden amper op of Amélie al in haar pyjama en met een helmpje op bij de deur stond te trappelen: mama, fietsen, papa, fietsen!
Na een weekje fietsen was het een weekje flitsbezoek aan Belgïe geblazen. We waren heel blij om (sommige van) jullie weer eens gezien te hebben en hopen om zo snel mogelijk terug te zijn. Terug in Praag begon de verhuis-ellende opnieuw. Deze keer kwam geen ploeg alles voor ons doen, dus moesten we zelf de klus klaren. Even uitgerekend dat in deafgelopen 6 jaar dit ons zesde adres is, het wordt dus tijd dat we eventjes blijven plakken, want de hoeveelheid inboedel blijft maar stijgen, terwijl onze krachten en moed hebben eerder een neerwaartsetendens En we zijn overigens tevreden met dit “stulpje” van 5 slaapkamers en een aparte gastenverdiep. Onze eerste logées zijn al geweest, we vonden het heel leuk om gasten hier in Praag te mogen ontvangen, en kijken uit naar een volgende logeerpartij Kom maar langs!
Groetjes daar in de lage landen, en blijf “in touch”.
Radka en co.
A boat trip before school starts!
O what a summer it was, and it wouldn’t have been the same without Pat & Richard! It was a great boat trip in Friesland which we took together and although it went a little bit different then originally planned, it was a great Henry Mistery Tour. Have a look at the pictures. It was quite an experience to stear this boat true the channels, always wondering “how long before we hit a bridge or another boat”. It was incredible to see how the sailboats came by.
September is the months that the school starts, and this year it was Louisa’s first school experience. Oh what a day. So may new faces and so many new children to play with ….
Enjoy the pictures,
Luc