9,130 kg, 72 cm
Dag lieve schat! Ik wil al lang een ode aan U schrijven. Ik heb namelijk zo´n brave baby nog nooit gezien.
Nou, het is niet te zeggen dat Louisa en Amélie niet lief waren, dat waren ze natuurlijk wel, maar pak Louisa bvb, die kon je geen twee minuten alleen laten of ze begon te janken. Aandacht, aandacht, aandacht. En dan kijk ik naar U, hoe schoon ge in uw parkje kan spelen, helemaal alleen, men zou bijna vergeten dat ge er zijt. Zoals die dag dat we terugkwamen van school en gij zat nog vast in de fietskar die ik in de garage heb gezet. 
De zussen moesten, zoals gewoonlijk, iets dringend hebben dus ben ik met hen naar boven gegaan en daar eventjes vergeten dat gij nog in de garage lag. Toen ik terugkwam in de donkere garage, lag jij nog steeds even lief op mij te wachten en gaf me een glimlach van juwelste toen ik je uit die fietskar heb bevrijd.
Of slapen gaan. Weet ge, dat we onder andere zo lang geaarzeld hebben om aan U te beginnen omdat we niet zeker wisten dat we het zouden overleven om nog drie jaar lang niet te slapen? Uw zussen, heh, dat was een nachtmerrie. Anderhalf uur lang proberen om een kind te slapen te leggen was geen uitzondering. En ´s nachts maar blijven wakker worden tot de leeftijd van drie.
En gij? Elke avond als we welterusten zeggen, met U naar boven gaan en dertig seconden later terug naar beneden komen, kijken we met papa elkaar verwonderd aan met de vraag: “Is dit wel mogelijk?!”. Ja, het is mogelijk. Nu horen we bij de groep vervelende lui die tegen uitgeputte, ten einde raad gekomen ouders kunnen opscheppen: “Oh, die van ons, die slaapt door al sinds ze drie weken oud was!” Nou ja, zo was het dus al die afgelopen zeven maand, nu breken de tandjes waarschijnlijk stilletjes door, dus het is zo stilletjes niet meer ´s nachts als je tussen vier en vijf je babbeluurtje houdt, maar het valt toch nog steeds dik mee hoor!
Ik hou van al die momenten dat ik u in uw kamertje hoor wakker worden. Eerst komt een diepe zucht en dan begin je te vertellen. Wa wa wa. Of brommen, hoe d i e p e r hoe beter, heel grappig, precies het gekraak van een versleten LP-plaat. En dan is het weer wa wa wa. Ik doe de deur open en uw kopje draait nieuwsgierig om. En dan komt de glimlach, net of de zon opgaat, zo licht de kamer ervan op!
Ge begint nu stilletje aan ook te ontdekken wat er allemaal aan dat tedere lijfke van U hangt. De beentjes bijvoorbeeld om op te veren als ge op schoot bij iemand zit. Heerlijk! En de armpjes om te schuiven als er een speelgoedje in de buurt ligt. Ge zijt zo blij als iedereen erbij is, als de zussen met je ravotten en als papa ´s avonds terug naar huis komt. En we zijn zo blij dat ge er bij zijt, lieve schat. Lieve knuffelbestachtig lachemie!
