Het is bijlange niet zoals wellness Hoboken hoor! Maar bij gebrek aan beter kan ik ermee leven. Gek dat papa en mama pas bij hun derde kind ontdekt hebben dat baby´s ook op hun buik in bad kunnen, en niet alleen in de dwangbuis-greep op de rug die ze ooit eens in de kraamkliniek hebben aangeleerd en waar ze all hun kroost vóór mijn tijd meedogenloos aan hebben ondergeworpen. Dit is zoveel leuker, kruipen in bad!
Albert kwam niet opdagen. Maar we hebben genoegen genomen met haar Excellentie de Ambassadeur. Een sympatieke dame die ons, VIP Belgen in Praag, heeft uitgenodigd om de dag van de dynastie in haar residentie te vieren.
Dit jaar was er zelfs meer te vieren dan alleen het Belgische vorstenhuis. Het is twintig jaar sinds de revolutie en dat heeft mevrouw Loeckx bekroond met een concertje van een Belgisch-Tsjechisch musici-duo met werken van Mozart (Sonata in bes K292 voor fagot en piano), Peter Benoit (4de fantasie voor piano solo – een echt pareltje!) en variaties van Antonín Reicha.
Kortom, een leuke fuif waar we veel van onze Belgische vrienden en kennissen terug weer eens tegen het lijf gelopen waren, afspraken maakten en lekkere wijn, kaas en hapjes nuttigden. Niet slecht om zo maar een beetje VIP te zijn. Lang leve de koning 🙂
Dag menskes allemaal. Zaterdag was het mijn vermaandag. Ah ja, ik ga toch niet wachten tot maart, er valt elke maand iets te vieren, heh!
Ik ben verkoud, voor de eerste keer. Niet erg hoor, gewoon een lopende (of verstopte, het wisselt wel af) neus. Maar voor de rest ca va. Geen spoor van tandjes, maar ik maak ´s nachts ook niet zo veel meer van mijn tak, het heeft geen zin, de tandjes groeien er toch niet rapper op. Ik heb ze eigenlijk nog niet nodig. Die groentepureekes van mama schrok ik in ene hap op, ze zijn best wel lekker. En die kleine maïskoekjes waar ik graag aan peuzel, die lossen van zelf op in mijn mondje, dus geen probleem.
Af en toe is het wel handig dat er iemand een handje uitsteekt. De zussen staan meestal paraat als mama het te druk heeft. Het is wel zo dat ik me soms precies een poes voel, vooral dan als Amélie me onder mijn oksels pakt en me heen een weer wiebelend ergens naar toe sleurt voordat mama dat opmerkt. Ze mag het namelijk niet van mama, maar ge kent Amélie heh, die lapt zich toch alle verboden aan haar laars.
Ik kan al goed rollen en me al rollend verplaatsen. Het parkje begon daardoor wat krap te worden want dan lag ik met mijn aangezicht gedrukt tegen de tralies en dat was niet zo plezant. Nu heb ik een grotere kooi. Het blijft wel een kooi, maar minstens kan ik daar toch een beetje alle kanten uit.
Verder ben ik bezig om me voor te bereiden op een grote zang-carriere. Mijn concertos worden meestal met veel belangstelling en bewondering ontvangen, behalve ´s nachts. Daar hebben de mensen hier niet zo veel begrip voor, sukkels. Soms neemt mijn alarm de nocturnos van mij over. Het is een heel handig dingetje dat mijn ademhaling registreert en mocht ik stoppen met ademhalen (ge weet wel, wiegendood en dergelijke) dan gaat het af. Ik zorg ervoor dat het soms ook afgaat zonder dat ik stop met ademhalen. Een kwestie van om me in het uiterste hoekje van mijn bedje tegen de spijlen aan te drukken zodat het matje dat onder mijn matras ligt mijn miniscule bewegingen niet meer te goed kan registreren. Of als ik me ´s nachts verveel, volstaat het om gewoonweg de kabel uit het kastje te trekken dat langs de zijkant van het bed hangt, dat is evengoed. Dan begint het kastje te janken, papa springt uit bed en rent hals over kop naar mijn kamer, zucht van opluchting dat ik nog adem, zet dat ding of mij op zijn plaats en we slapen verder. Nou ja, dat beetje circus is toch de moeite waard.
Mama die blijft dan meestal liggen. Niet dat het haar niets zou uitmaken of ik nu wel of niet adem, maar één: papa is toch rapper, en twéé: mama blijft voorlopig toch zo´n sukkel dat ge er eigenlijk toch niet veel van moet verwachten. Nu de rug zeg maar redelijk in orde is, heeft ze die gebroken rib weer, en ja, ok, het gaat al veel beter, maar voorzichtigheid is toch geblazen, want zo´n breuk neemt toch drie maand in beslag voordat het volledig geneest. Mama doet ons soms denken aan een omatje, ge weet wel, het genre waar je erg mee moet oppassen want anders vallen ze uit elkaar als een huisje van bieronderleggers, bijwijze van spreken. Maar toch moet ik zeggen dat mama de laatste paar dagen precies meer energie heeft. Misschien omdat ze me steeds meer en meer met kunstvoeding propt in plaats van haar eigen melk af te tappen. Ze zou haar melkboerderij wel willen voortzetten, maar is een beetje bang, zeker nadat ze te horen heeft gekregen dat ze aan botontkalking lijdt, osteoporose noemen ze dat. Deze week heeft ze nog een afspraak met een specialist, dus we zien wel, maar ik vrees een beetje dat ze de melktoevoer na die afspraak compleet af gaat knippen.
Nou, dat was het voor deze keer. Nog vragen? Mail maar heh…
Een paar weken geleden werd ik “op een matje” geroepen bij de juf. “Gelieve op consultatie komen”, stond in Louisa haar heen-en-weer boekje. Huiswerk, dacht ik…
“Oh neen,” zegt de juf, “Louisa verzuimt inderdaad erg dikwijls haar huiswerk, en dat is zeker niet goed, maar daarvoor zou ik U zeker niet laten komen, hoor!”
Oeps. Wat was dan wel de aanleiding?
Nou, zegt de juf, naar ´t schijnt zou Louisa andere kindjes omwille van hun uitspraak uitlachen en in teamverband altijd maar baas willen spelen, en dat is niet goed. Wablief?! Mijn introvert kind waar de kleuterjuf ooit met opluchting van vertelde dat ze blij is dat Louisa twee vriendinnetjes gevonden heeft die even teruggetrokken zijn als zijzelf en die nog steeds vraagt hoe het met haar lieve Louisa op de grote school gaat ? Ik kon mijn oren amper geloven. Misschien een verkeerde manier om haar positie binnen in de groep te vinden, dacht de schooljuf. Van Louisa was geen woord te verkrijgen.
Pas nu. Voor een oudercontact moesten we een kleine vragenlijst invullen en Louisa moest zich zelf beoordelen. Voor sociale vaardigheden en het vriendschappelijk omgaan met klasgenootjes gaf ze zich de volle pot. En toen ik ze heb laten herinneren waarvoor ik bij de juf moest komen zei ze dat het niet waar was, dat ze verkeerd begrepen werd. Ze zou niemand uitgelachen hebben, maar wel tegen een jongetje met spraakproblemen gezegd hebben dat ze hem niet verstaat.
Wie weet hoe het was… Maar het oudercontact verliep redelijk goed. Louisa doet het goed op school, met andere kindjes geen probleem meer, alleen nog het huiswerk. Naar het schijnt zijn we koploper in het verzuimen van huiswerk. Ik word er zelf al zenuwachtig van. Elke dag als ze van school komt doen we eerst haar huiswerk. Ik kijk alle boekjes na, maar toch gebeurt het regelmatig dat ik in de overdaad van prentjes en cijfers en letters de aangeduide oefening over het hoofd zie.
Met vriendinnekes is het ondertussen ook al in orde. Natálka is al eens komen spelen en Louisa was bij haar, en toen ik in de klas uit nieuwsgierigheid was gaan bijzitten had ik ook niet de indruk dat Louisa daar een heremiet op een onbewoonde eiland was. Nu nog hopen dat het niet zo is dat de juf gewoon een hekel aan Louisa heeft. Maar ze lijkt wel in orde.
Het is bijna niet te geloven, maar in het tijdperk van satelieten-TV, play-stations en online-games bestaan er nog mensen die rond de wereld trekken om grote tenten op te zetten en kinderen en volwassenen te amuseren met clownerie en getemde wilde beesten.
Cirkus Humberto, van een oude Tsjechische circlusklan, had zijn zuilen en zeilen in de buurt van Petra in Prosek gezet.
En eigenlijk was het erg leuk. Leeuwinen die voor de ogen van Louisa, Amélie en Petřík paradeerden, een clown op stelten, jongleerders en acrobaten, het was er allemaal te bewonderen. Alleen de beren op fietsen hebben we moeten missen. Na anderhalf uur optreden waren Amélie en Petřík al zo rusteloos dat we de tweede helft hebben geskipt. Eigenlijk erg jammer!
…slaap toch kindje slaap! Onze schoonslaapster is verdwenen. Honderd jaar teruggebracht naar zes en halve maand. En dan werd ze ´s nachts wakker.
We verstaan er niks van. Tandjes misschien? Zo tussen vier en vijf beginnen de concertjes. Dan sta je op op je wankele voeten en stopt dat mondje vol met een tut. Dat is dan de pauze. En zodra je bijna terug ingeslapen zijt, begint het vervolg. Dus sta je opnieuw op en pak je de kleine musicante bij U in bed. En dan is het meestal afgelopen. Niet echt opvoedkundig verantwoord, maar wel doeltreffend.
Ja hoor! Ik was het al beu om altijd maar te wippen terwijl de rest gezellig tafereelden. Nu we terug van Belgie zijn heb ik mijn plaats aan tafel opgeeisd. En met fanfaren!
Oh ja, trouwens, ik eet ook al flink mijn papjes, hoor. ´s Middags een groentepapje, als een tussendoortje een fruitpapke, en ´s avonds, voor ´t slapen gaan, een granenpapje. Ge zoudt niet geloven hoe rap dat mondje van mij wel open kan gaan!
Mijn stad, mijn hart. Ook al leven we nu al bijna vier jaar in Praag, het is Leuven waar ik me thuis voel. Zo klein en zo groots tegelijk! En zo modern! In de paar jaar tijd dat we er niet wonen is het enorm vooruitgegaan. Er staan vele nieuwe gebouwen, zoals het museum en het (in mijn ogen verfoeilijk) kantorencomplex aan het station, maar het blijft altijd zo gezellig om langs de smalle straatjes en kleine winkeltjes en cafétjes te wandelen.
Je voelt je ook thuis waar de mensen je nauw aan het hart liggen. En de warme ontvangst dat wij telkens van onze vrienden mogen krijgen is een trip naar Leuven (en Lichtaart) ten zeerste waard!
Geregeld, zeh! Als je zeker wilt zijn dat je kind een sympatieke schoonmoeder krijgt, moet je er zelf één vinden. Toen ik in het Provicinaale domein in Leuven Kristine leerde kennen, was Louisa net 13 maand en haar toekomstige Toby kon nog niet stappen. Ze hebben als peuters samen gespeeld, samen van pretparken genoten en samen zijn ze als kleutertjes naar school gegaan.
Dat wij inmiddels een goede 900 km verderop wonen heeft aan hun vriendschap amper iets veranderd. Ge merkt wel dat ze nu groter zijn. Toby wil niet meer met de meisjes in één bad spelen zoals vroeger. “Ze zouden mijn piemeltje kunnen zien!” zegt hij tegen Kristine. Maar als Louisa binnenkomt krijgt ze een dikke knuffel, en pas op, ook een dikke zoen. Binnen een paar jaar gaan we op onze hoede moeten zijn!
En ondertussen is er een nieuwe telg aan het groeien. Toby heeft in Juli een broertje gekregen. De kleine Jannick schilt van Julie evenveel als Toby van Louisa, net vier maand. En ja hoor, Julie zag hem wel zitten! Onze jonge bruidegom keek eerst een beetje sip toen Julie bij hem in zijn speelpark introk en zijn ogen probeerde uit te krabben. Maar het komt wel goed hoor, we voelen ons bij de Metzgers “home away from home”.
“Dit is de Groenplaats. Kijk hoe mooi, die katedraal!” Ons pagader-papa wordt helemaal vertederd bij het zicht van de iconen van zijn stad. “Waarom?” “Waarom wat schatjes?” “Waarom is dit de groenplaats?”
“Ja…Dat was ooit groen, en dan was het een kerkhof en nu is het vol beton. En daarom heet het de Groenplaats”. Aha. Nu de bomen zo mooi kleuren lijk het eerder op een Roodplaats.
“En zie daar, die mijnheer met zijn hand, die zo uitsteekt? Oh, laat maar, da´s voor later. Dat was ene Rubens”.
“Wij willen friiiiiietjes papa!”
En frietjes worden het. In een puntzakje. En met een hoop mayonaise. En wat dachten jullie? Ene grote voor onze kleine kapoenen? Niets van! Opgepeuzeld in een mum van tijd. We willen nóg friiiiiietjes!
Een frituur in Praag zou een gouden zaak zijn. Naast al die standjes met worsten, hot-dogs een zoete gebakken die de stad in alle seizoenen bezetten. Maar geen één frietkot. Met frieten tweemaal gebakken, op 160 en nog eens op 180 graden. Lekker knapperig.
Het is gezellig in Antwerpen. Tegen alle verwachtigen in is het buiten een goede 17 graden en de terrasjes zijn nog niet opgeruimd.
Op naar Den Engel! Een van de bekendste stamkroegen waar papa zijn jeugd doorbracht, zoals hij trots aan zijn kinderen vertelt. Een bolleke drinken, zeh…
En we hebben een leuk gezelschap, tante Monique kwam mee. De busrit van bij haar thuis in Edegem is een heuse sightseeing. Hij pakt niet de kortste weg naar Centraal Station, maar omdat we niet gehaast zijn kunnen we des te meer rondkijken hoe de bladeren stilletjes dwarrelen over de door warme zonnestralen begoten straten.
Luc, die al half Tsjech geworden is, wordt verontwaardigd dat niemand bougeert als hij met de koets de bus instapt. “Dat zou in Praag niet waar zijn!” bromt ie heen en weer vliegend terwijl hij de koets probeert tegen te houden. Een madame die het opklapzeteltje heeft ingepalmd op de voor koetsen en rolstoelen gereserveerde plaats kijkt hem wat geirriteerd aan. “Is die voiture van U niet een beetje oversize?!” gooit ze olie op het vuur. Een beetje verder hangt een bejaarde te bengelen boven een tiener die onverschillig uit de venster kijkt. Dat zou in Praag inderdaad niet waar zijn.
Eindelijk komen we aan in Centraal Station. Wat een pracht! De treinen die boven elkaar komen en gaan, de lichtinval van de geruite vensters, de cafés en shops, maar vooral de RUIMTE. Heel veel ruimte midden van zo´n druk bebouwde stad. Verfrissend!
Onze avontuur is bijlang nog niet gedaan. We duiken de Anwerpse ondergrond in. Griezelig, zeg! De lange gangen, nauwe perrons, een doolhof van (rol)trappen en laag hangende kabels. De “metro”! Een moltrein als benaming zou hier meer toepasselijk zijn, medunkt. De metro die bij ons in Praag bij ons huis voorbij komt is van een modernere snit. Maar de metro-tram brengt ons in een mum van tijd naar de Groenplaats, dus de lus van dit verhaal is compleet…..